دانشگاه علوم و معارف قرآن کریم، دانشکده علوم قرآنی مشهد، ایران پژوهش نامه نقد آراء تفسیری 2783-5308 6 2 2026 02 20 Christ’s Miracles in the Qur’an and the Gospels: A Theological Critique of Inspiration and Doctrinal Distortions معجزات مسیح در قرآن و اناجیل: نقد لایه‌های الهامی و تحریف‌های عقیدتی 327 348 245240 10.22034/naghdeara.2026.568305.1370 FA اسحق شیرین کام استادیار گروه آموزش علوم تربیتی، دانشگاه فرهنگیان، تهران، ایران. 0000-0002-3384-4862 مختار ذاکری دانشیار گروه آموزش علوم تربیتی، دانشگاه فرهنگیان، تهران، ایران. 0000-0002-7322-6241 Journal Article 2026 02 01 This study reexamines the Quranic concept of muhayminah (Q. 5:48) as an analytical tool for distinguishing inspired layers from doctrinal distortions in gospel narratives of Jesusʾ miracles. Adopting a descriptive-analytical method and drawing on Quranic exegesis, canonical and non-canonical gospels, the research develops three criteria: (1) the presence or absence of bi-idhniʾllāh (by God's permission) as the source of miracles; (2) compatibility with monotheistic and rational principles; and (3) the <span class="a">Qurʾan</span>'s explicit affirmation or meaningful silence. The findings show that the <span class="a">Qurʾan</span> affirms shared miracles but reframes them within a monotheistic framework through bi-idhniʾllāh. It also affirms a miracle (speaking in the cradle) found only in non-canonical gospels, while remaining silent regarding others (e.g., water into wine). This selective pattern demonstrates that muhayminah functions not merely as a protective attribute but as an evaluative methodology for identifying authentic prophetic traditions. The study concludes by proposing a model for criterion-based comparative scripture analysis, with implications for Abrahamic interfaith dialogue. این پژوهش با روش توصیفی‌ـ‌تحلیلی و با استناد به منابع قرآنی، تفاسیر معتبر و اناجیل رسمی و غیررسمی، به بازخوانی مفهوم «مهیمنیت قرآن» (مائده/ ۴۸) می‌پردازد؛ نه به‌مثابه کارکردی محدود به حفاظت صرف از متون پیشین، بل‌که به‌عنوان معیاری ارزشی برای تمایز لایه‌های الهام‌یافته از تحریف‌های عقیدتی در روایت‌های مربوط به معجزات مسیح(ع). یافته‌ها نشان می‌دهد که قرآن، از طریق تأکید مکرر بر «بإذن الله»، معجزات عیسی(ع) را در چارچوبی توحیدی و وابسته به ارادۀ الهی تنظیم می‌کند، در حالی که بسیاری از روایت‌های انجیلی به‌ویژه در اناجیل رسمی گاهی قدرتی مستقل یا خدایی را به عیسی(ع) نسبت می‌دهند. قرآن همچنین برخی معجزاتی را تأیید می‌کند که تنها در اناجیل غیررسمی (مانند سخن‌گفتن در گهواره) آمده‌اند، در حالی که از معجزاتی چون «تبدیل آب به شراب» سکوت هم‌معنایی به‌عمل می‌آورد. بر این اساس، الگویی تحلیلی ارائه می‌شود که بر سه معیار استوار است: حضور یا غیاب ذکر «بإذن الله» در تبیین منشأ معجزه، سازگاری روایت با مبانی توحیدی و عقلانی، و تأیید صریح یا سکوت معنادار قرآن در برابر روایت. این روی‌کرد نه‌تنها شناخت دقیق‌تری از ماهیت معجزات مسیح(ع) فراهم می‌کند، بل‌که زمینه‌ساز گفت‌وگوی عقلانی میان ادیان ابراهیمی بر اساس تمایز ظریف میان عناصر اصیل و دست‌کاری‌شده در متون مقدس است. https://naghdeara.quran.ac.ir/article_245240_47556d155bc604927cc85a11c68ab48e.pdf