دانشگاه علوم و معارف قرآن کریم، دانشکده علوم قرآنی مشهد، ایران پژوهش نامه نقد آراء تفسیری 2783-5308 6 2 2026 02 20 Explanatory Revelation: Revisiting Q. 20:114: An Imāmī Theological Apologia معنای وحی در طه/ 114: دفاعی از نظریۀ وحی بیانی برپایۀ کلام شیعی 11 34 245209 10.22034/naghdeara.2025.531712.1315 FA مهدی حیاتی استادیار دانشگاه شهید چمران اهواز، اهواز، ایران. 0000-0002-3497-4773 Journal Article 2025 07 26 This study reexamines the meaning of <span class="a">waḥy</span> in Q. 20:114, where both <span class="a">Qurʾān</span> and <span class="a">waḥy</span> appear together. Classical exegetes have offered different readings, but each faces significant difficulties. Some hold that both terms refer to the Qurʾānic text itself, interpreting the verse as a prohibition against the Prophet reciting the verses prematurely out of eagerness or fear of forgetting. This view, however, seems incompatible with the Prophet’s moral perfection and with the divine guarantee in Q. 87:6 that he would not forget. Others understand the verse as forbidding the Prophet to request a new revelation, yet this reading departs from the verse’s apparent meaning. This study argues that both difficulties are resolved by recognizing a distinction between two kinds of revelation. Drawing on classical Shīʿī sources, the study defends the view that <span class="a">Qurʾān</span> refers to the recited, inimitable text (Qurʾānic revelation), while “its <span class="a">waḥy</span>” refers to a separate, non‑Qurʾānic revelation—termed explanatory revelation (<span class="a">al-waḥy al-bayānī</span>)—which provides the interpretation, commentary, and inner meaning of the verses. The verse is thus read as prohibiting the Prophet from reciting the <span class="a0">Qurʾān</span> to the community before the divine explanation of its verses has been completed. This interpretation upholds the Prophet’s perfect character, aligns with the divine guarantee of preservation and explanation, and does justice to the distinct terminology of the verse. It also supports the classical Shīʿī and Sunnī view that the prophetic Sunnah itself partakes in revelation, albeit in a different mode from the <span class="a0">Qurʾān</span><span dir="RTL" lang="FA">.</span> یکی از معانی مشکل در فهم آیات قرآن معنای واژۀ وَحی در آیۀ 114 سورۀ طه است: «وَلَا تَعْجَلْ بِالْقُرْآنِ مِنْ قَبْلِ أَنْ یُقْضَی إِلَیک وَحْیهُ». مفسران دیدگاه‌های متفاوتی دربارۀ معنای آن بازنموده‌اند. پرسش اصلی این مطالعه این است که معنای واژۀ وحی در این آیه چیست. دربارۀ رابطۀ واژه‌های قرآن و وحی در این آیه دو دیدگاه وجود دارد. یک دیدگاه این است که هردوی آن‌ها اشاره به یک حقیقت است و آن حقیقت قرآن است. با این فرض، در این آیه می‌شد ضمیری به جای واژۀ وَحی نشانْد. دیدگاه دوم این است که این دو واژه اشاره به دو حقیقت دارند و منظور از واژۀ وحی در این آیه اشاره به وحی غیرقرآنی است. از این منظر، دو نوع وحی بر پیامبر اکرم(ص) نازل شده است؛ یکی وحی قرآنی که همین آیاتِ قرآن پیش‌روی ما است؛ و دیگری وحی غیرقرآنی که تفسیر و شرح و توضیح آیات قرآن است، می‌توانش وَحیِ بَیانی هم نامید، و به‌هم‌راهِ آیات قرآن بر پیامبر اکرم(ص) نازل شده است. در این مطالعه هدف آن است که با ارائۀ مستندات قرآنی و رِوایی، از این دفاع کنیم که مراد از تعبیر وحی در آیۀ موردبحث اشاره به وحی غیرقرآنی یا همان وَحیِ بیانی است. https://naghdeara.quran.ac.ir/article_245209_e6ea538ee5f7a06ff1fcdffca4f9ab5b.pdf